Charakterystyka ogólna i ogólne warunki konstrukcyjne stropów żelbetowych Stropy oblicza się z warunku na wytrzymałość tak, aby powstające w nich naprężenia nie przekroczyły dopuszczalnych przy zachowaniu wymaganego współczynnika pewności. Jednakże przy większych rozpiętościach zdarza się, że ugięcia obliczonych w ten sposób stropów są dość znaczne. Z tych powodów normy nasze wymagają zachowania minimalnej wysokości żeber stropu zależnie od jego rozpiętości (por. PN-54/B-03300 i PN-54/B-03303). Wymagania te, wystar­czające dla ciężkich monolitycznych stropów, np. Akermana, nie zapobiegają nadmiernym ugięciom lekkich stropów z elementów wielkowymiarowych. Normy nasze nie określają dopuszczalnej strzałki ugięcia stropów żelbetowych, podają jedynie minimalną grubość stropu h w stosunku do jego rozpiętości l. Dlatego przy obliczaniu ugięć należy korzystać z metody uproszczonej W. J. Muraszewa, podanej w normie radzieckiej SNiPII-W-1-62, przestrzegając następujących ugięć dopuszczalnych: W stropach otynkowanych strzałka ugięcia, obliczona wyłącznie od obciążenia użytkowego, nie powinna przekraczać Z/350. Ogólnie stropy można podzielić na następujące grupy: a) pod względem wykonania na: betonowane na miejscu wbudowania lub prefabrykowane, b) pod względem układu konstrukcyjnego stropu na: płytowe, płytowo-żebrowe, gęstożebrowe, rusztowe i grzybkowe, c) pod względem sposobu podparcia na: swobodnie podparte jednoprzęsłowe, ciągłe lub częściowo zamocowane. Zasadniczymi zaletami stropów betonowanych na miejscu wbudowania jest ich duża sztywność, możność przenoszenia znacznych obciążeń stałych i dyna- micznych, monolityczność oraz ognioodporność. Stropy te wymagają jednak użycia deskowań, rusztowań i znacznej pracy na budowie w ciągu dłuższego czasu. Wady te przyczyniają się do ograniczonego stosowania stropów monoli­tycznych w porównaniu ze stropami prefabrykowanymi. Stropy prefabrykowane są montowane bez deskowań i w zasadzie bez ruszto­wań. W niektórych typach stropów rusztowanie ogranicza się jedynie do pod­parcia stropu w środku przęsła na okres twardnienia zaprawy w spoinach lub betonu uzupełniającego. Stropy te posiadają w porównaniu ze stropami beto­nowanymi na miejscu wbudowania następujące zalety: oszczędność drewna, zmniejszenie robocizny na budowie i stąd szybszy postęp budowy oraz uzyska­nie lepszej jakości, gdyż elementy stropów są produkowane w zakładach uprze­mysłowionych. Obok zalet stropy te posiadają również wady, z których naj­ważniejsze — to konieczność stosowania dodatkowego zbrojenia montażowego 1 wyższej marki betonu, w celu zapewnienia odpowiedniej wytrzymałości ele­mentów przy transporcie. Układ konstrukcyjny stropu oraz sposób podparcia na ścianach lub podcią­gach stwarza różne warunki pracy zarówno stropów betonowanych na miejscu jak i prefabrykowanych. Stropy płytowe stosuje się jako betonowane na miejscu wbudowania oraz jako elementy wielkowymiarowe. Mogą one być podparte wzdłuż 4, 3 lub 2 krawędzi. Na przykład w budynkach wielkopłytowych o poprzecznym ukła­dzie konstrukcyjnym stropy płytowe opierają się tylko na ścianach poprzecz­nych, tj. wzdłuż 2 krawędzi, lub na ścianach poprzecznych i na wewnętrznej ścianie podłużnej, a więc wzdłuż 3 krawędzi. Najczęściej stropy mają układ gęstożebrowy; płyta jest oparta na żebrach nośnych, przy czym między żebrami może być wypełnienie, które w pewnych przypadkach współpracuje z żebrami.