Podstawowe materiały konstrukcyjne budynków Najstarszym materiałem na konstrukcje budowlane jest drewno. Do II wojny światowej drewniane budynki wzno­szone były przeważnie na wsi lub w o-siedlach podmiejskich. Obecnie nie do pomyślenia jest stosowanie drewna na konstrukcję ścian, ze względu na jego deficyt, mając oczywiście na myśli budownictwo ogólne, a nie indywi­dualne. Najlepszym materiałem budowlanym, służącym do wznoszenia zarówno ścian konstrukcyjnych, jak i ścianek działowych, jest cegła (rys. 1). Roz­z cegły są znacznie droższe niż beto­nowe, a ponadto wymagają znacznie większego nakładu pracy podczas budowy. Pustaki (rys. 2) są wykonywane z za­prawy cementowej z dodatkiem kru­szywa, żużla iłp.; są one znacznie większe niż cegły, do łączenia ich podczas budowy używa się wyłącznie zaprawy cementowej. Konstrukcja z pustaków wymaga specjalnej tech­nologii, ze względu na ich różną wytrzymałość w kierunkach prosto­padłych do ścianek pustaków. różnią się cegły pełne i tzw. dziuraw­ki — cegły z otworami o różnym kształcie, które zmniejszają ciężar konstrukcji i zapewniają — przy od­powiednim ułożeniu — utworzenie zamkniętych komór powietrznych po­prawiających dżwiękochłonność muru i izolację termiczną. Cegłę dziurawkę stosuje się prawie wyłącznie na ścian­ki działowe, ze względu na mniejszą wytrzymałość tych cegieł na ściska­nie niż cegieł pełnych. Konstrukcje Pianobeton, zwany inaczej betonem spienionym lub siporeksem, jest to materiał budowlany odlewany w blo­ki z zaprawy cementowej. Do płynnej zaprawy dodaje się odpowiednie pre­paraty powodujące spienienie. Po związaniu cementu (w podwyższonej temperaturze) tworzy się rodzaj sztywnej i odpornej mechanicznie „gąbki" betonowej, odznaczającej się niezwykłą lekkością i znakomity­mi właściwościami izolacyjnymi. Piano-beton jest powszechnie używany za­równo w budownictwie wysokim (wie­lopiętrowym), jak też przy budowie domków jednorodzinnych. Elementy wielkopłytowe (rys. 3) wy konywane są — w fabrykach domów — z betonu zbrojonego stalą. Dc produkcji używa się metalowych form w których sporządza się najpierw zbrojenie, czyli wstawia się odpowie­dnie elementy metalowe, a potem za­lewa je zaprawą cementową zmiesza­ną z kruszywem. Dodanie pewnycłi preparatów chemicznych przyśpiesza­jących wiązanie i podwyższona tem­peratura powodują szybkie związa­nie zaprawy tak, że element można bardzo szybko wyjąć z formy i pod­dać dalszej obróbce. W otwory płyt ściennych wstawiane są od razu okna razem z ościeżnicami, zewnętrzna zaś strona płyt pokrywana jest warstwą barwionego tynku lub zaprawy z kolo­rowym grysem, który w przyszłości będzie stanowił elewację budynku. Zestawienie nawet dużej budowli z wielkich płyt trwa stosunkowo krótko, ponieważ poszczególne płyty stanowiące całe ściany po prostu sta­wia się w określonej kolejności, łączy je spawaniem odpowiednich elemen­tów metalowych zatopionych w pły­tach , a szczeliny łączeń zalewa zapra­wą cementową. Do łączenia różnych elementów budo­wlanych stosowana jest zaprawa wa­pienna lub cementowa. Zaprawa wa­pienna składa się z wapna, piasku i wody, natomiast cementowa — z cementu, piasku i wody. Zaprawa cementowa jest znacznie odporniej­sza mechanicznie niż wapienna, jednakże maksymalną wytrzymałość uzyskuje dopiero po 28 dniach wią­zania.