Wynalazek żelbetu daje architektom i konstruktorom w końcu XIX wieku nowe tworzywo o olbrzymich możliwościach kształtowania bryły i otworu. W porównaniu z konstrukcją stalową, żelbet pozwala na większą różnorod­ność formy jako ściana, słup, belka, płyta, strop, sklepienie, łuk, kopuła, szkie­let, konstrukcja grzybkowa i łupina (powłoka) o niemal dowolnych kształtach. Za nowymi formami konstrukcyjnymi postępują nowe formy w architektu­rze. Początkowo stosowano żelbet w budownictwie zamiast stali profilowej, coraz częściej jednak żelbet zdobywa nowe zastosowanie do konstrukcji, nie tylko jako element nośny, ale i jako konstrukcja całkowicie samodzielna, nie wymagająca osłony. Jest to materiał ognioodporny, a od stali na ogół ekono-miczniejszy. Badania i osiągnięcia Hennebique'a Wayssa, Wilkinsona, Hyatta, Perreta, Freyssineta, Thulliego i innych umożliwiły szerokie zastosowanie żelbetu, jako nowego tworzywa, do wykonania monolitycznie całych budowli i szkieletów i przekrycia dużych przestrzeni. Przez zastosowanie konstrukcji nośnych, nie­zależnych od ścian zewnętrznych, żelbet umożliwia zmianę charakteru elewacji budynku, zmianę architektury nowoczesnych dzielnic i całych miast.