Postęp techniczny w zakresie rozwoju konstrukcji budynków miejskich w ostatnim dziesięcioleciu wykazuje dążenie do coraz większego uprzemysło­wienia robót budowlanych. Ten słuszny kierunek postępu technicznego, wyni­kający z jednej strony z dużych potrzeb w zakresie nowych mieszkań, z dru­giej zaś — z braku wykwalifikowanych robotników budowlanych powoduje coraz szerszy zakres stosowania betonu i żelbetu zamiast cegły. Do niedawna jeszcze beton, spotykany głównie w konstrukcjach fundamentów, przekryć po­ziomych i słupów, ostatnio w coraz większym zakresie służy do wykonywania elementów ścian zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych. Sprzyja temu szybki rozwój technologii betonów lekkich, zwłaszcza gazobetonów, które stały się poważnym konkurentem tradycyjnej cegły. Postęp techniki, związany ściśle z rozwojem konstrukcji betonowych, ma obecnie w Polsce trzy zasadnicze kierunki: eliminowanie w tradycyjnym budownictwie cegły, a zastąpienie jej przez pustaki i bloczki betonowe lub gazobetonowe, rozwój budownictwa z betonowych elementów wielkowymiarowych, głów­nie wielkopłytowych, wznoszenie budynków ze ścianami monolitycznymi. Już w 1960 r. procentowy udział małowymiarowych betonowych elementów ściennych w budownictwie tradycyjnym wynosił ponad 40%. Rozwój budownic­twa z elementów wielkowymiarowych i ze ścianami monolitycznymi w latach 1960—1965 przedstawia tabl. 1-1 [11].