Konstrukcja szkieletowa budynków składa się ze słupów, podciągów i rygli, które są połączone ze sobą w węzłach tworząc trójwymiarowy układ prze­strzenny. Podciągi przenoszą obciążenia od stropów, rygle — obciążenia od ścian oraz parcia wiatru, a słupy przekazują wszystkie obciążenia na funda­menty. W budynkach szkieletowych ściany zewnętrzne stanowią wypełnienie szkie­letu. Są one podzielone na oddzielne pola pionowe o wysokości jednej kon­dygnacji i podtrzymywane przez belki (rygle) połączone z zewnętrznymi słu­pami nośnymi. Szkielety żelbetowe można wykonywać ze zbrojeniem wiotkim lub sztyw­nym (zbrojenie samonośne). Konstrukcje szkieletowe ze zbrojeniem wiotkim zużywają o 70-r-80°/o, a szkie­letowe ze zbrojeniem samonośnym o 20—30°/o mniej stali aniżeli szkieletowe konstrukcje stalowe. Poza tym konstrukcje żelbetowe są bardziej ognioodporne i bardziej odporne na korozję niż konstrukcje stalowe. W celu zmniejszenia obciążenia szkieletu żelbetowego należy dążyć do maksymalnego zmniejszenia ciężaru wypełnienia przez wykonywanie ścian zewnętrznych z lekkich mate­riałów ciepłochronnych.